اشعار زیبا - اشعاری که دوستشان داریم برای تقدیم به عزیزانتان یا برای دل خودتان

[ابریشم]

نمی دانی چه شوری در سرم بود
نمی دانی چه شوقی در پرم بود
نمی دانی چه بودم آن زمان ها
کجا روز جدایی باورم بود

جدا گشتیم ولی در ریشه با هم
جدا گشتیم ولی همیشه با هم
اگر چه روی هم را ما ندیدیم
ولی در انتظارو حسرت و غم
جدایی نقطه پایان ما نیست
کسی یاریگر ما جز خدا نیست
جدایی هم سرود دیگر ماست
کسی آگه ز راز ما دوتا نیست
کبوتر های عاشق بوده ایم ما
از این دنیای خاکی رو به بالا
پر پرواز خود را باز کردیم
پریدیم هر دو تامان تا کجا ها

جدایی اولش بی خانمانی ست
جدایی آخرش یک یادگاری ست
صفوف خاطرات تلخ و شیرین
که آن هم صحنه ای از زندگانی ست

جدایی حاصل تقدیر دنیاست
نویدش چشم امیدی به فرداست
اگر یک قفل بسته باشدش نام
کلیدش در میان آسمان هاست

جدایی آتشی از جنس آب است
تو می گویی که نه! سربی مذابست
به دیواری که محکم باشدش خشت
جدایی ضربه از پی خراب است
جدایی قطره های اشک و آه است
جدایی یک مسافر پا به راه است
صدای یک وداع خانمانسوز
و تصویر دلی بر روی ماه است

جدایی ساکت و خلوت نشین است
فضای خالی یک همنشین است
دلم آهسته در گوشم چنین گفت:
جدایی هم قشنگ و دلنشین است

اگر پایان غم هایش تو باشی
جدایی بهترین حرف زمین است

__________________

گفتمش بايد بري نامم ز ياد

گفت آري مي برم اما زياد

[فرانک]

كوك كن ساعتِ خویش !

اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر

دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است

كوك كن ساعتِ خویش !

كه مـؤذّن ، شبِ پیـش

دسته گل داده به آب

. . . و در آغوش سحر رفته به خواب

كوك كن ساعتِ خویش !

شاطری نیست در این شهرِ بزرگ

كه سحر برخیزد

شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین

دیر برمی خیزند

كوك كن ساعتِ خویش !

كه سحر گاه كسی

بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّامی نیست

كه تو از لِخ لِخِ دمپایی و تك سرفه ی او برخیزی

كوك كن ساعتِ خویش !

رفتگر مُرده و این كوچه دگر

خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است

كوك كن ساعتِ خویش !

ماكیان ها همه مستِ خوابند

شهر هم . . .

خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند

كوك كن ساعتِ خویش !

كه در این شهر ، دگر مستی نیست

كه تو وقتِ سحر ، آنگاه كه از میكده برمی گردد

از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی

كوك كن ساعتِ خویش !

اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،

[ساقي]

از آن جمله هایی که سه نقطه دارد ...
دلم می خواهد !!
هر چیز ناممکنی را می توانی درونش بگذاری ...
حالا خودت هر طور که می خوای تفسیر کن ....

[sharareh1]

من به مدرسه میرفتم تا درس بخوانم مهندس شوم
تو به مدرسه میرفتی که باید دکتر می شدی
او هم به مدرسه میرفت اما نمی دانست چرا

من پول تو جیبی ام را هفتگی از پدرم میگرفتم
تو پول تو جیبی نمی گرفتی همیشه پول در خانه ی شما دم دست بود
او هر روز بعد از مدزسه کنار خیابان آدامس میفروخت

معلم گفته بود انشا بنویسید
موضوع این بود علم بهتر است یا ثروت

من نوشته بودم علم بهتر است
مادرم می گفت با علم می توان به ثروت رسید
تو نوشته بودی علم بهتر است
شاید پدرت گفته بود تو از ثروت بی نیازی
او اما انشا ننوشته بود برگه ی او سفید بود
خودکارش روز قبل تمام شده بود

معلم آن روز او را تنبیه کرد
بقیه بچه ها به او خندیدند
آن روز او برای تمام نداشته هایش گریه کرد
هیچ کس نفهمید که او چقدر احساس حقارت کرد
خوب معلم نمی دانست او پول خرید یک خودکار را نداشته
شاید معلم هم نمی دانست ثروت و علم
گاهی به هم گره می خورند
گاهی نمی شود بی ثروت از علم چیزی نوشت

من در خانه ای بزرگ می شدم که بهار
توی حیاطش بوی پیچ امین الدوله می آمد
تو در خانه ای بزرگ می شدی که شب ها در آن
بوی دسته گل هایی می پیچید که پدرت برای مادرت می خرید
او اما در خانه ای بزرگ می شد که در و دیوارش
بوی کار و سیگار را می داد که پدرش می کشید

سال های آخر دبیرستان بود
باید آماده می شدیم برای ساختن آینده

من باید بیشتر درس می خواندم دنبال کلاس های تقویتی بودم
تو تحصیل در دانشگاه های خارج از کشور برایت آینده ی بهتری را رقم می زد
او اما درس را رها کرد و دنبال کار گشت

روزنامه چاپ شده بود
هر کس دنبال چیزی در روزنامه می گشت

من رفتم روزنامه بخرم که اسمم را در صفحه ی قبولی های کنکور جستجو کنم
تو رفتی روزنامه بخری تا دنبال آگهی اعزام دانشجو به خارج از کشور بگردی
او اما نامش در هیچ کجای روزنامه نبود

من آن روز خوشحال تر از آن بودم
که بخواهم به این فکر کنم که کسی اسمش در روزنامه نیست
تو آن روز هم مثل همیشه بعد از دیدن عکس های روزنامه
آن را به به کناری انداختی
او اما آنجا نبود در بین صفحات روزنامه!!!
در زندگی اش بار اول نبود
که به او توجه نشده بود

چند سال گذشت
وقت گرفتن نتایج بود

من منتظر گرفتن مدارک دانشگاهی ام بودم
تو می خواستی با مدرک پزشکی ات برگردی، همان آرزوی دیرینه ی پدرت
او اما هر روز کار می کرد و در زیر گذر عابر پیاده می خوابید

به وقت قضاوت هنوز مانده بود
جامعه ی ما همیشه زود قضاوت می کند

من خوشحال بودم که که مرا تحسین می کنند
تو به خود می بالیدی که جامعه ات به تو افتخار می کند
او درس را میان مردم کوچه و بازار یاد گرفته بود

زندگی ادامه دارد ...
هیچ وقت پایان نمی گیرد ...

من موفقم من میگویم نتیجه ی تلاش خودم است!!!
تو خیلی موفقی تو میگویی نتیجه ی پشت کار خودت است!!!
او اما کسب و کاری ساخته است که اول راه است !!!

من ، تو ، او
هیچگاه در کنار هم نبودیم
هیچگاه یکدیگر را نشناختیم

اما روزی پسرم می گوید برای استخدام دعوت شده ام
با او می روم تا پشت در مدیرعامل
او پسرم را می پذیرد به گرمی
و می گوید پدرت مرا نشناخت

چشمهایم را که شستم
عکس اش را دیدم کنار مردان موفق این دیار
او زبان شیرینی ها را می فهمید
و بازار را می شناخت
او کارآفرینی بود که پسر من و دختر دکتر در کارخانه ای او به هم رسیدند
او اکنون مدرسه ای داشت که دهها نفر مثل من در آن بودند

اما من و تو چرا به جای او نبودیم
اگر بودیم آخر داستان چگونه بود ؟؟؟!!!

[behnam5555]

گفتم كيم دهان و لبت كامران كنند

گفتا بچشم هر چه تو گوئى چنان كنند

گفتم خراج مصر طلب مى كند لبت

گفتا درين معامله كمتر زيان كنند

گفتم به نقطه ء دهنت خود كه برد راه

گفت اين حكايتيست كه با نكته دان كنند

گفتم صنم پرست مشو با صمد نشين

گفتا بكوى عشق همين و همان كنند

گفتم شراب و خرقه نه آئين مذهبست

گفت اين عمل بمذهب پير مغان كنند

گفتم هواى ميكده غم مى برد ز دل

گفتا خوش آن كسان كه دلى شادمان كنند

گفتم ز لعل نوش لبان پير را چه سود

گفتا ببوسه ء شكرينش جوان كنند

گفتم كه خواجه كى بسر حجله مى رود

گفت آن زمان كه مشترى و مه قران كنند

گفتم دعاى دولت او ورد حافظ است

گفت اين دعا ملايك هفت آسمان كنند

[behnam5555]

هجر تو

گر رود دیده و عقل و خرد و جان تو مرو
که مرا دیدن تو بهتر از ایشان تو مرو

اهل ایمان همه در خوف دم خاتمتند
خوفم از رفتن توست ای شه ایمان تو مرو

تو مرو گر بروی جان مرا با خود بر
ور مرا می‌نبری با خود از این خوان تو مرو

با تو هر جزو جهان باغچه و بستان است
در خزان گر برود رونق بستان تو مرو

هجر خویشم منما هجر تو بس سنگ دل است
ای شده لعل ز تو سنگ بدخشان تو مرو

هست طومار دل من به درازی ابد
برنوشته ز سرش تا سوی پایان تو مرو!!!

[behnam5555]

ناشناس!

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

گفت یارب از چه خوارم کرده ای؟
بر صلیب عشق دارم کرده ای؟

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو من نیستم

گفت ای دیوانه لیلایت منم
در رگت پیدا و پنهانت منم

سالها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی!!!

[behnam5555]

غزل دلتنگی

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند
بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است
تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش
تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم
کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم!!!

[shokofe]

آهوی روزگار نه آهوست، اژدر است

آب هوی و حرص نه آبست، آذر است

زاغ سپهر، گوهر پاک بسی وجود

بنهفت زیر خاک و ندانست گوهر است


در مهد نفس، چند نهی طفل روح را

این گاهواره رادکش و سفله‌پرور است


هر کس ز آز روی نهفت از بلا رهید

آنکو فقیر کرد هوای را توانگر است


در رزمگاه تیرهٔ آلودگان نفس

روشندل آنکه نیکی و پاکیش مغفر است


در نار جهل از چه فکندیش، این دلست

در پای دیو از چه نهادیش، این سر است


شمشیرهاست آخته زین نیلگون نیام

خونابه‌هانهفته در این کهنه ساغر است


تا در رگ تو مانده یکی قطره خون بجای

در دست آز از پی فصد تو نشتر است


همواره دید و تیره نگشت، این چه دیده‌ایست

پیوسته کشت و کندنگشت، این چه خنجر است


دانی چه گفت نفس بگمراه تیه خویش:

زین راه بازگرد، گرت راه دیگر است


در دفتر ضمیر، چو ابلیس خط نوشت

آلوده گشت هرچه بطومار و دفتر است


مینا فروش چرخ ز مینا هر آنچه ساخت

سوگند یاد کرد که یاقوت احمر است


از سنگ اهرمن نتوان داشت ایمنی

تا بر درخت بارور زندگی بر است

پروين اعتصامي

[ابریشم]

نشستيم وخوانديم باران نيامد
در ايينه مانديم باران نيامد
زمين بودو همخواني چشمه وعشق
دل خود تكانديم باران نيامد
همه هر چه خاك در يادها بود
از افكار رانديم باران نيامد
تب ابرهاي زمين وزمان را
زديده فشانديم باران نيامد
صف ابرها امدند وگذشتند
نماندند ومانديم وباران نيامد
زبان ها يقين هم ره دل نبودند
دعا هر چه خوانديم باران نيامد..