اخبار کوتاه بخش نجوم

[GolBarg]

مردان کره ماه از اوباما ناراضی اند

فضانوردان پیشین سازمان ناسا که سفر به ماه را تجربه کرده اند از ناخوشنودی خود در رابطه با تصمیم باراک اوباما در مورد عقب نشینی از برنامه های بازگشت به ماه خبر دادند.

فضانوردان پیشین سازمان ناسا که سفر به ماه را تجربه کرده اند از ناخوشنودی خود در رابطه با تصمیم باراک اوباما در مورد عقب نشینی از برنامه های بازگشت به ماه خبر دادند.
جیم لاول فرمانده ماموریت آپولو ۱۳ معتقد است تصمیم اوباما می تواند نتایج غیر قابل جبرانی را برای آینده اکتشافات فضایی آمریکا در بر داشته باشد. همچنین "اوگن سرنان" آخرین مردی که بر روی کره ماه قدم گذاشته است نیز تصمیم اوباما را ناراحت کننده خواند.
ماه گذشته باراک اوباما برنامه بازگشت و فرود بر کره ماه معروف به برنامه Constellation را که توسط رئیس جمهور پیشین آمریکا، جرج بوش آغاز شده بود متوقف کرد.
با این وجود ناسا همچنان قصد دارد فضانوردان خود را به ماه بازگرداند اما به نظر می آید انجام چنین پروژه ای به چندین دهه زمان نیاز داشته باشد و برخی حتی معتقدند انجام آن به کلی غیر ممکن است.
"جیم لاول" در گفتگویی با بی بی سی گفت: این تصمیم جدید عواقب بسیار ناخوشایند و فاجعه باری را بر روی توانایی آمریکا در انجام اکتشافات فضایی و تمامی پیشرفتهای تکنولوژیکی که تا کنون به آنها دست یافته است خواهد داشت و هیچ کس تا به حال در مورد این عواقب تفکر نکرده است.
"سرنان" به عنوان آخرین فردی که در سال ۱۹۷۲ به فضاپیمای آپولو ۱۷ بازگشت، آخرین انسانی است که بر روی ماه حضور داشته است. وی می گوید: "من از اینکه همچنان آخرین انسانی هستم که بر روی ماه قدم گذاشته است، بسیار ناراحتم.
به نظر من ما باید مدتها پیش به ماه باز می گشتیم." به اعتقاد وی آمریکا باید موقعیت خود را در رهبری تکنولوژی های فضایی و جستجوی دانش و علم حفظ کند، زیرا کنجکاوی چاشنی حیات انسان است.
در حالی که "سرنان" و "لاول" نارضایتی خود را از تصمیم باراک اوباما آشکارا عنوان کردند نیل آرمسترانگ اولین بشری که قدم به کره ماه گذاشته است، از اظهار نظر در این زمینه خودداری کرد.

[GolBarg]

زمین در گذشته یک گلوله برفی بزرگ بوده است سه شنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸۸


دانشمندان با استفاده از نمونه سنگهای اورانیوم موفق شدند تاریخی که زمین در آن به یک گلوله برفی بزرگ شباهت داشته است را تعیین کنند.


دانشمندان با استفاده از نمونه سنگهای اورانیوم موفق شدند تاریخی که زمین در آن به یک گلوله برفی بزرگ شباهت داشته است را تعیین کنند.



طوفانهای برف زمستان امسال آمریکای شمالی را به شدت تحت تاثیر قرار داد اما به گفته دانشمندان این طوفانها در واقع نسبت به ۷۱۶.۵ سال پیش کاملا ناچیز به شمار می روند. زمانی که دوران حکمفرمایی "زمین گلوله برفی" بوده است.



دانشمندان با استفاده از نمونه های سنگهای اورانیوم در کانادا به تعیین دقیقترین تاریخی که طی آن زمین در برف و یخ غرق بود پرداختند.



کشور کانادا بخشی از ابر قاره جدا شده "رودیانا" بوده است و نمونه های سنگی این منطقه نشانه های گسترده ای از عصر یخبندان زمین را بدون تعیین تاریخی دقیق در خود دارند.
اکنون محققان نمونه های اورانیوم برگرفته شده از مرز آلاسکا تا جزیره ویکتوریا را مورد بررسی قرار داده و با کمک گرفتن از فرایند طبیعی تجزیه رادیواکتیو اورانیوم و تبدیل آن به سرب توانستند تاریخ دقیق دوران اوج یخبندان زمین را در حدود ۷۱۶.۵ میلیون سال پیش تعیین کنند.



بر اساس این مطالعات با وجود یخبندان شدید برخی از گونه ها از جمله خزه ها و دیگر میکروبها در دوران یخبندان زمین که به مدت ۵ میلیون سال ادامه داشته است شکل گرفتند.
به گفته دانشمندان پایداری بخشی از زیست کره در برابر دوران یخبندان "نئوپروتزوئیک" کاملا آشکار است و اینگونه به نظر می آید بخشهایی از این گلوله برفی بزرگ برای ادامه حیات جانداران خالی از یخ باقی مانده بوده است.



بر اساس گزارش یو اس ای تودی، محققان دلیل سرمای شدید آن دوره از حیات زمین و تبدیل شدن سیاره آبی را به گلوله ای برفی و سفید، جذب شدن دی اکسید کربن به واسطه بازالتهای آتشفشانی که طی شکل گیری قاره "رودیانا" به وجود آمده بودند، می دانند.



جذب بیش از اندازه این گاز گلخانه ای باعث کاهش آن در اتمسفر زمین شده و گرمای زمین را کاهش داده و به این شکل میزان سرما و یخبندان در زمین را تا حد بالایی افزایش داده است.

[GolBarg]

کوتوله ای در راه برخورد با زمین

به احتمال زیاد، چشم‌انداز سیاره ما در طی 1.5 میلیون سال آینده دستخوش تغییر خواهد شد. بر اساس جدیدترین یافته‌های ستاره‌شناسان، 86 درصد احتمال دارد که یکی از ستارگان همسایه ما به نام گلیس 710 (Gliese 710) با ابر پیرامون منظومه شمسی برخورد کند. این برخورد احتمالا باعث پرتاب دنباله‌دارهای فراوانی به سمت زمین خواهد شد.

به گزارش پاپ‌ساینس، وادیم بابیلف از رصدخانه پالکویی سنت‌پترزبورگ روسیه گفت این تنها برخوردی نیست که خورشید ما در آینده نزدیک (البته در مقیاس کیهانی!) با آن مواجه خواهد شد. وی داده‌های چندین پایگاه اطلاعاتی اخترشناسی را با یکدیگر ترکیب کرده و حداقل 9 ستاره دیگر را یافته است. برخی از این ستاره‌ها پیش از این حرکت خود را به سوی خورشید آغاز کرده‌اند و برخی دیگر در آینده نزدیک این کار را انجام خواهند داد.

اطلاعات مربوطه به گلیس710 که یک کوتوله نارنجی است، با اندازه‌گیری سرعت و موقعیت حدود صدهزار ستاره به‌دست آمده که در فهرست ماهواره هیپارخوس در سال 1997 / 1376 منتشر شده است. به‌روز کردن داده‌های هیپارکوس در سال 2007 / 1386 به بابیلف اجازه داد تا احتمال برخورد این ستاره را با منظومه شمسی محاسبه کند.

طوفانی از دنباله‌دارها که پس از این برخورد به سمت زمین حرکت می‌کنند، مشکلی جدی را به وجود خواهد آورد. همچنین تکه‌های سست یخ درون دنباله‌دارها ممکن است کابوس خطرناک‌تری نسبت به خود شهاب‌سنگ‌ها باشند. دانشمندان هنوز نمی‌دانند که چطور باید با مشکل احتمالی ای تکه یخ‌ها مواجه شوند.

ممکن است پیش‌بینی بابیلف در حد یک پیش‌بینی باقی بماند و زمین از این حادثه جان سالم به در ببرد. در این صورت دانشمندان زمان کافی دارند تا برای برخورد اجتناب‌ناپذیر کهکشان آندرومدا در 4.5 میلیارد سال دیگر راه‌حلی پیدا کنند.

[SonBol]

سوخت ناسا تمام شد

سوخت بسیاری از فضاپیماها از واپاشی رادیواکتیو پلوتونیوم 238 تامین می‌شود، اما ایالات متحده آمریکا دیگر این ماده را تولید نمی‌کند و ناسا مجبور شده بر اندوخته‌های خریداری شده خود از روسیه تکیه کند.
پلوتونیوم 238، ایزوتوپی از این عنصر سنگین است که با نیمه عمر 89 سال و نرخ تولید حرارت بالا، منبع انرژی بسیار مناسبی برای ماموریت‌های فضایی طولانی مدت به شمار می‌رود. بسیاری از فضاپیماها مانند ویجر، پایونیر و کاسینی برای تامین انرژی خود از پلوتونیوم 238 استفاده می‌کنند؛ چراکه در نواحی دور از خورشید، تابش خورشیدی ضعیف‌تر از آن است که با سلول‌های خورشیدی چند متر مربعی، بتوان انرژی کافی برای فعالیت ابزارهای علمی فضاپیما را تامین کرد.
محاسبات پیشین نشان می‌داد که این کاهش تولید، برنامه‌های اکتشاف در منظومه شمسی را تا سال 2020 / 1399 دچار مشکل نخواهد کرد، اما ناسا از هم‌اکنون در حال بستن کمربندهاست. ناسا اعلام کرده است که فضاپیماهای نامزد ماموریت بعدی این سازمان تحت عنوان نیو فرانیترز (مرزهای جدید) که قرار است فضاپیمای اکتشافی را در سال 2018 / 1397 به فضا بفرستد، نباید بر پلوتونیوم به عنوان منبع انرژی تکیه کنند؛ این بدان معنی است که فضاپیماهای آینده تنها باید از انرژی خورشیدی تغذیه کنند.
جیم گرین، مسئول بخش علوم سیاره‌ای ناسا معتقد است این مسئله برخی از فعالیت‌های علمی و اهداف تحقیقاتی را در محدودیت قرار خواهد داد؛ بخصوص اگر هدف از ماموریت، اجرام دورتر از سیاره مشتری یا حتی مناطق تاریک‌تر نزدیک به خورشید، مثلا مناطق قطبی مریخ باشد. وی در گفتگویی با نیوساینتیست گفت: «بدون پلوتونیوم، ما ابعاد بسیار وسیعی از علم را از دست خواهیم داد.»
ناسا همچنین بر ذخیره پلوتونیوم 238 روسی خود حساب ویژه‌ای باز کرده تا بتواند ماموریت مهم بعدی خود را در مناطق مستعد پیدایش حیات در منظومه شمسی، یعنی سیاره مشتری و قمر اروپا به انجام برساند. وزارت انرژی آمریکا در حال بررسی نیازمندی‌ها برای تولید مجدد پلوتونیوم است، اما سوخت جدید تا آغاز این ماموریت در سال 2020 / 1399 آماده نخواهد شد.

[Omid7]

نپتون، سیاره بزرگی را بلعیده و قمرش را دزدیده است

- بزرگ ‌بودن نپتون علیرغم فاصله زیادش با خورشید، در کنار تشعشعات گرمایی آن و مدار عجیب و غریب قمرش، ‌این فرضیه را به ذهن دانشمندان آورده که شاید نپتون سیاره اصلی را بلعیده و قمر آن را از آن خود کرده است
بهنوش خرم‌روز: به نظر می‌رسد که سیاره نپتون،‌ یک ابرزمین (یک سیاره در حال گردش به دور خورشید که بین 2 تا 10 برابر زمین است) را بلعیده است و قمر آن را هم از آن خود ساخته است. این پدیده می‌تواند دلیل انتشار گرما از سیاره یخ زده نپتون و نیز مدار عجیب و غریب قمر آن، تریتون را روشن کند.

تا همین اواخر، نپتون یک معما بود. غباری که منشا تشکیل آن بوده است، به احتمال زیاد از خورشید جدا شده بوده است. با داشتن موادی بسیار کمیاب، همیشه سوال این بوده که چه طور نپتون و اورانوس،‌ دورترین سیاره‌های منظومه شمسی نسبت به خورشید،‌ این همه بزرگ هستند.

اما اگر آن‌ها زمانی تشکیل شده باشند که خیلی به خورشید نزدیک‌تر بوده‌اند چه؟ در سال 2005/ 1384 گروهی از دانشمندان پیشنهاد کردند که شاید در یک تحول اولیه،‌ سیاره‌های بزرگ در منظومه شمسی تغییر مکان داده باشند. بر اساس فرضیه آن‌ها،‌ اورانوس و نپتون در نزدیکی خورشید شکل گرفته‌اند و بعد با تعویض جا به مرور،‌ به دورتر منتقل شده‌اند.

بر اساس محاسبات استیون دش در سال 2008/ 1387، ‌در صورت درست بودن این فرضیه،‌ این سیاره‌ها باید در محل تولد خود آن قدر مواد به جای می‌گذاشتند که به اندازه تشکیل سیاره‌ای با حجم دو برابر زمین باشد.

به گزارش نیوساینتیست، حالا دش و همکارش سیمون پورتر می‌گویند که قمر عجیب نپتون،‌ تریتون،‌ احتمالا زمانی به دور ابرزمین خود می‌گشته است. تریتون از پلوتو بزرگ‌تر است و در جهت مخالف گردش نپتون، روی مدار خود می‌چرخد. این مسئله می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که تریتون قمر اصلی نپتون نیست.

برای این که نپتون، تریتون را تصاحب کرده باشد،‌ باید سرعت قمر بسیار پایین آمده باشد. یک احتمال این است که تریتون جفتی داشته که بیشتر انرژی جنبشی خود را به آن انتقال داده است. در سال 2006/ 1385 پژوهشگران بحثی را عنوان کردند که بر آن اساس، تریتون با جسم دیگری در ابعاد خود جفت بوده که بعد از پیوستنش به نپتون، به درون فضا پرتاب شده است.

اما اگر جفت سابق تریتون، یک ابرزمین بوده باشد، به دلیل حجم بزرگ‌تر و قابلیت گرفتن انرژی جنبشی بیشتر، به تریتون امکان بیشتری برای کند شدن می‌داده است. به اعتقاد دش، ‌این فرضیه به نظر عملی‌تر می‌رسد.

احتمال دارد نپتون ابرزمین تریتون را بلعیده باشد. گرمای به جا مانده از این برخورد،‌ ممکن است توضیح مناسبی برای تشعشعات گرمایی نپتون در مقایسه با اورانوس باشد. چرا که این دو سیاره از نظر حجم و ترکیبات بسیار به هم شبیه‌اند.

با این حال، داگلاس همیلتون، یکی از محققین طرح پیشنهادی سال 2006/ 1385 معتقد است که اوایل تشکیل منظومه شمسی،‌ اجرام کوچک در آن فراوان بودند و بعد جابه‌جایی اجرام بزرگ‌تر باعث پراکنده شدن آن‌ها شده است. به نظر وی، احتمال این که نپتون قمر فعلی خودش را از یکی از این اجرام کوچک و متداول جدا کرده باشد، خیلی بیشتر از آن است که یک ابرزمین نادر را بلعیده باشد.

برای تایید هر یک از این فرضیه‌ها هنوز به مطالعات بیشتری نیاز است.

[Omid7]

دیسکاوری در ایستگاه فضایی پهلو گرفت


خدمه شاتل فضایی دیسکاوری چهارشنبه 7 آوریل وارد ایستگاه فضایی بین‌المللی شدند
و مورد استقبال ساکنان ایستگاه قرار گرفتند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه در ساعت 0911 به وقت گرینویچ هوابند میان دو سفینه فضایی باز شد، و هفت فضانورد شاتل دیسکاوری یکی پس از دیگری به درون ایستگاه فضایی بین‌‌‌المللی شناور شدند و مورد استقبال شش نفر خدمه ایستگاه قرار گرفتند که در حال گرفتن عکس و فیلمبرداری این رویداد بودند.

فرمانده روسی ایستگاه فضایی، اولک کوتوف، به فضانوردان جدید که با خود چندین تن ملزومات، محموله‌‌ های برایی آزمایش‌های علمی و سایر تجهیزات مورد نیاز برای کارکردن در ایستگاه مداری را به همراه آورده‌‌اند، تبریک گفت.

پیش از این فرمانده دیسکاوری، آلن پویندکستر با ظرافت سفینه بزرگش را در ساعت 0744 به وقت گرینویچ در 344 کیلومتری بالای دریای کارائیب به کنار ایستگاه فضایی بین‌المللی رسانده بود.

دیسکاوری در روز دوشنبه از مرکز فضایی کندی در کیپ کاناورال در فلوریدای آمریکا به فضا پرتاب شده بود.

ماموریت 13 روزه دیسکاوری یکی از آخرین ماموریت‌های شاتل‌های فضایی پیش از بازنشستگی آنها پس از 30 سال خدمت در اواخر امسال است.

دیسکاوری حدود هشت تن محموله، از جمله تختخواب‌های اضافی برای ساکنان جدید ایستگاه، یک تانک بزرگ خنک‌کننده آمونیاکی و هفت صندوق حاوی ابزارهای آزمایش‌های علمی را با خود به ایستگاه آورده است.

دیسکاوری همچنین یک ماشین ورزش را با خود به ایستگاه آورده است که تا برای بررسی اثرات بی‌وزنی بر دستگاه عضلانی- اسکلتی بدن مورد استفاده قرار گیرد. عضلات در حین اقامت‌های طولانی در فضا تحلیل می‌روند، بنابراین فضانوردان باید به طور مرتب ورزش کنند.

هفت عضو حدمه دیسکاوری شامل سه زن متخصص ماموریت فضایی هستند که به زن چهارمی، فضانورد آمریکایی تریسی کالدول دایسون می‌پیوندند که که روز یکشنبه با سفینه فضایی سایوز روسیه به ایستگاه فضایی وارد شده بود.

[رزیتا]

بزرگترین تلسکوپ‌ جهان ساخته‌می‌شود



جام جم آنلاین: سازمان تحقیقات نجومی اروپا دوشنبه اعلام کرد بزرگترین تلسکوپ جهان در دشت شمالی شیلی و با صرف هزینه ای برابر یک بیلیون دلار و با هدف جستجوی سیاره های شبه زمینی ساخته خواهد شد.

به گزارش زی نیوز ، تلسکوپ بسیار بزرگ اروپا با آینه ای به قطر 42 متر در کهکشان ها به جستجوی سیاره های فراخورشیدی خواهد بود و در کنار آن برای حل رمز ماده و انرژی تاریک تلاش خواهد کرد.
این تلسکوپ در ارتفاع سه هزار و 60 متری از سطح دریا و بر فراز کوه های شمالی شیلی در دشتی به نام «آتاکاما» ساخته خواهد شد زیرا این منطقه از آسمانی شفاف و درجات پایینی از بخار آب برخوردار است.
به گفته «لارس لیندبرگ کریستنسن» مدیر بخش EPO در این رصدخانه ابعاد بزرگ این تلسکوپ امکان مشاهده اجرامی به اندازه زمین را به وجود آورده و در عین حال امکان آزمایش مسائل فیزیکی بنیادین را تا درجه ای که تا به حال امکان پذیر نبوده است ، امکان پذیر خواهد کرد.
مطالعه بر روی سیاهچاله ها ، کهکشان ها و ماده و انرژی تاریک از برنامه های مهم این تلسکوپ بزرگ به شمار می رود. این تلسکوپ از سال 2018 به بهره برداری خواهد رسید.


منبع:جام جم

[T I N A]

انسان در زمان سفر خواهد کرد!

استفان هاوکینگ فیزیکدان انگلیسی که پخش مستندهایش از شبکه دیسکاوری توجه بسیاری از علاقمندان علوم فضایی را به خود جلب کرده است در بخشی از این برنامه اعلام کرد در آینده امکان سفر در زمان به وجود خواهد آمد.
هاوکینگ فیزیکدان مشهوری که از ابتلا به بیماری اختلال نورونی رنج می برد و هفته گذشته نسبت به برقراری ارتباط با بیگانگان فضایی که به اعتقاد وی به طور قطع در گوشه ای از جهان هستی در رفت آمد هستند به انسانها هشدار داده بود در برنامه جدید خود اظهار داشت فضاپیماها روزی به اندازه ای سریع سفر خواهند کرد که نمی توان تشخیص داد در حال رفتن هستند یا بازگشتن.
به اعتقاد وی روزی خواهد رسید که نظریه نسبیت انیشتین کاملا منسوخ خواهد شد و معتقد است در بخشی از تاریخ، زمانی که همه ما از دنیا رفته ایم، یک روز سفر در فضاپیمایی با سرعت ۶۵۰ میلیون مایل در ساعت با یک سال زمینی برابر خواهد بود.
محاسبه ریاضی چنین رویدادی در آینده ای به هر اندازه دور، بسیار غیر قابل تصور است. با این حال می توان تصور کرد روزی تکنولوژی با حرکتی اجتناب ناپذیر به سوی وقایع غیر قابل تصور، مسیری که بشریت را عمیقا متحول خواهد کرد به چنین توانایی دست پیدا کند.
هاوکینگ در برنامه تلویزیونی خود بارها تاکید داشته است که سفر در زمان تنها در حرکتی رو به جلو امکان پذیر خواهد بود.
هاوکینگ در سخنانش به این نکته اشاره دارد که تا به حال به دلیل ترس از واکنش جوامع علمی از بیان این مطالب خودداری کرده بوده است.
به هر حال نکته بدخواهانه یا نادرستی در پیش بینی های هاوکینگ وجود ندارد، تنها بخش ناراحت کننده سخنان هاوکینگ در این است که بسیاری از ما فرصت استفاده از چنین دانش پیشرفته ای را نخواهیم داشت.

[SonBol]

ما می‌دانیم که سیاره‌های منظومه شمسی خودمان، تنها سیاره‌های کهکشان‌ها نیستند که به دور یک ستاره می‌گردند. اما هیچ‌وقت عکس مستقیمی از آن‌ها نداشته‌ایم. خبری که دیروز در عناوین اول بسیاری از خبرگزاری‌ها بود، خبر موفقیت دانشمندان در گرفتن اولین عکس از سیاره‌ای بود که به دور یک ستاره، مانند خورشید خودمان، می‌گردد. آن نقطه کوچک در گوشه بالا، سمت چپ تصویر را می‌بینید؟ این همان سیاره است! بر اساس گزارشی که پاپ‌ساینس دیروز منتشر کرده، اندازه این سیاره حدودا 8 برابر سیاره مشتری است و ستاره خورشید مانندی که در این تصویر گرفته شده با نور فروسرخ می‌بینید، 1RSX J160929.1-210524 نام دارد. عجب اسمی! این سیاره یک ویژگی خاص دیگر هم دارد،‌ نظریه‌های سیاره‌شناسانه دانشمندان را زیر سوال برده است! این سیاره با حجم عظیمی که دارد، خیلی خیلی از ستاره خود دور است. فاصله‌اش از ستاره‌اش 300 برابر فاصله مشتری از خورشید است و به زمان ما 1000 سال طول می‌کشد تا یک‌بار دور ستاره بچرخد. به نظر می‌رسد یا بر خلاف آن‌چه پیش از این تصور می‌شد، سیاره‌ها با شیوه‌های متفاوتی شکل گرفته‌اند و یا این که این منظومه خیلی خیلی جوان است و سیاره‌های دیگری از برخوردهای نزدیک سیاره‌های بزرگ موجود، در آینده درون منظومه متولد خواهند شد.

[SonBol]

فضاپیمای کاسینی ناسا که ماموریتش گردش اطراف سیاره زحل است، مرتب عکس‌های متفاوتی از این سیاره و قمرهایش مخابره می‌کند. ما انسان‌ها دست کم در حال حاضر توانایی مشاهده این‌گونه منظره‌ها را از نزدیک نداریم. به همین دلیل همه عکس‌های کاسینی به نوعی اعجاب‌آور و زیبا تلقی می‌شوند. پاپ‌ساینس دیروز آخرین اثر هنری کاسینی را منتشر کرده است.

در این تصویر،‌ یکی از قمرهای زحل به نام دیون را به طور واضح جلوی تصویر مات قمر دیگر زحل به نام تیتان می‌بینید. تیتان همان قمر زحل است که توجه دانشمندان را به خود جلب کرده است. بسیاری معتقدند که تیتان دارد مراحلی مشابه مراحل اولیه شکل‌گیری حیات بر روی زمین را می‌گذراند. ممکن است در اعماق این قمر، در حال حاضر گونه تازه‌ای از حیات در حال شکل‌گیری باشد!
برگردیم به زمین خودمان!‌ چه‌قدر در مورد نیروی جاذبه زمین می‌دانید؟ یا بهتر بپرسم، تصورتان از نیروی جاذبه زمین چیست؟ فکر می‌کنید فراگیر و یکسان است یا همان‌طور که نقشه جدید جاذبه زمین می‌گوید، خیلی هم در مناطق مختلف متفاوت است؟ ماهواره جی.او.سی.ای،‌ تنها برای بررسی نیروی جاذبه زمین، در مداری بسیار خطرناک در فاصله بسیار کمی با زمین حرکت می‌کرد،‌ آن‌قدر نزدیک که خطر سقوط آن وجود داشت!‌ بر اساس گزارش دیروز پاپ‌ساینس، این ماهواره دو ماه اطلاعات کاملی از زمین را جمع‌آوری کرد و نتیجه،‌ اولین نقشه نیروی جاذبه زمین بود. همان‌طور که در تصویر می‌بینید، مناطق مختلف زمین به میزان بسیار متفاوتی نیروی جاذبه دارند. اما این نقشه به چه دردی می‌خورد؟ خب،‌ استفاده از این نقشه فهم ساختار درونی قسمت‌های متفاوت زمین را ساده‌تر می‌کند. همچنین به اندازه‌گیری عوامل مهم تغییرات آب و هوایی زمین مثل جریان‌های اقیانوسی، حرکت یخ‌ها و تغییرات سطح اقیانوس‌ها کمک می‌کند.