|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
#11
04-24-2008
|
||||
|
||||
نمره ی سهراب نوزده بود!
سالها رو در روی رؤیا و رایانه زمزمه کردم و کسی صدای مرا نشنید! تنها چند سایه ی سر براه، همسایه ی صدای من بودند! گفتم: دوستی و دشمنی را با یک دال ننویسید! گفتم: کتاب ِ تربیت ِ شگ و تربیت ِ کودک را در یک قفسه نگذارید! گفتم: دهاتی حرف ِ بدی نیست! گفتم : تمام این سالها صادق و سهراب برادر بودند می شود صدای پای آب را، اتز پس ِ پرچین ِ نیلوفر پوش بوف کور شنید! هرگز حرفهای قشنگ نگفتم! نگفتم: چرا در قفس همسایه ها کرکس نیست! کبوتر و کرکس را در آسمان می خواستم! گفتم: قفسها را بشکنید و با نرده های نازکش قاب ِ عکس بسازید! و جواب ِ این همه حرف، سنگ و ریسه و دشنام بود! ولی، این خط! این نشان! یک روز دری به تخته می خورد! باد قاصدکی می آورد، که عطر ِ آفتاب و آرزوهای مرا می دهد! این خط ! این نشان! یک روز همه دهاتی می شویم، سقفهای سیمان و سنگ را رها می کنیم و کنار ِ سادگی چادر می زنیم! این خط ّ این نشانّ یک روز دبستان بی ترکه و ستاره بی هراس می شودّ کبوترها و کرکس ها، در لوله های خالی توپ تخم می گذارند و جهان از صدای ترقه خالی می شود! یک روز خورشید پایین می اید، گونه زمین را می بوسد و آسمان ِ آرزوهای من، آبی می شود! باور نمی کنی؟ این خط! این نشان! ?
__________________
|
| کاربران در حال دیدن موضوع: 1 نفر (0 عضو و 1 مهمان) | |
حالت رشته ای
|
|
اکنون ساعت 12:22 PM برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +3.5 می باشد.