یا صاحب الزمان

[ابریشم]

علي مولاي مظلومان عالم

بگو از نارفيقان چون بنالم
از آن شامي که سر در چاه کردي

مرا از درد خويش آگاه کردي

طنين ناله در افلاک افتاد تمام آسمان بر خاک افتادپر و بال تو ((زهرا)) را شکستند تو را با ريسمان فتنه بستندکدامين شب از آن شب تيره تر بود که زهرا حايل ديوار و در بودزمان بر سينه خود سنگ مي کوفت زمين از داغ زهرا شعله ور بودتو مي ديدي ولي لب بسته بودي که آيين محمد در خطر بود؟ندانستم که در چشم حقيقت کدامين مصلحت مد نطر بودگلويت استخواني اتشين داشت که فريادت فقط در چشم تر بود؟فداي تيغ عريان تو گردم کسي آيا زتو مظلوم تر بود؟مه خورشيد طلعت کيست؟ زهرا چراغ شعله خلقت کيست ؟ زهراپس از زهرا علي بي همزبان شد اسير امتي نامهربان شدعلي تنهاست در يک قوم گمراه زبانش را که مي فهمد به جز چاهپس از او کيسه نان و رطب کو صداي ناله هاي نيمه شب کوخدايا کاش آن شب بي سحر بود که تيغ ابن ملجم شعله ور بوداذان گفتند و ما در خواب بوديم علي تنها به مسجد رهسپر بوددر آن شب تا قمر در عقرب افتاد غم عالم به دوش زينب افتادفدک شد پايمال نانجيبان علي لرزيد و در تاب و تب افتاديقين دارم به جرم فتح خيبر فدک در دست ال مرحب افتادعلي جان کوفيان غيرت ندارند که فرمان تو را گردن گذارندعلي جان کوفيان با کياست جدا کردند دين را از سياستبنام دين سر دين را شکستند دو بال مرغ امين را شکستند