خروج ویجر 2 از منظومهی شمسی
فضاپیمای وویجر 2، پس از گذشت 30 سال، از مرزهای منظومه شمسی گذشت. این فضاپیما اطلاعات جالبی را در اختیار دانشمندان قرار داده است.
در بیستم آگوست ۱۹۷۷، فضاپیمای ویجر۲ (Voyager ۲) از کیپ کاناورال در مرکز فضایی کندی فلوریدا پرتاب شد. هدف اصلی این فضاپیما، بررسی سیارات خارجی و اقمارشان بود.
۳۰ سال و ۱۰ روز بعد، در ۳۰ آگوست ۲۰۰۷، ویجر۲ از مرزهای منظومه شمسی گذشت. این فضاپیما دومین ساخته دست بشری است که در این فاصله از زمین قرار میگیرد.
پیش از این ویجر ۱ از این مرز گذشته بود.در زمان گذر ویجر ۱ از این مرز، سیگنالهای ارسالی این فضاپیما از دست رفتند. در آن زمان، تمامی رادیو تلسکوپها در حال کار در سایر پروژهها بودند. به همین دلیل، دانشمندان نتوانستند اطلاعات موردنظر را به دست بیاورند. وجود میدان مغناطیسی قوی و سردتر بودن خارج این مرز به اندازه ۱۰ برابر کمتر از میزان پیش بینی شده، از نتایج عجیب به دست آمده به وسیلهی ویجر ۲ هستند.
ضربهی پایانی(Termination Shock) به فاصلهای از خورشید گفته میشود که تأثیر بادهای خورشید با محیط میان ستارهای خنثی میشود. در جهت حرکت ویجر ۲ این مرز در فاصلهی تقریبی ۸۴ واحد نجومی از خورشید قرار دارد. البته در جهت حرکت ویجر ۱، این فاصله ۱۰ واحد نجومی کمتر بود که نشان دهندهی آن است که مرزهای سامانهی خورشیدی ما متقارن نیست و در اثر بادهای میان ستارهای نامتقارن شده است.
به این ترتیب، به بیانی میتوان گفت که ویجر ۲ مرزهای منظومه خورشیدی ما را گسسته است. ماموريتهاي ويجر اطلاعات بسيار زيادي دربارهي سيارات خارجي منظومهي شمسي در اختيار دانشمندان قرار دادند. در حال حاضر اکثر اطلاعاتي که از سيارات اورانوس و نپتون داريم، حاصل کار اين دو فضاپيماست.
12-26-2007
حالت رشته ای